قرص نکسیوم 20 آسترازانکا ترکیه Nexium 20 Mg
۱. نام دارو
قرصهای نکسیوم ۲۰ میلیگرم مقاوم در برابر اسید معده
۲. ترکیب کیفی و کمی
هر قرص مقاوم در برابر اسید معده حاوی 22.3 میلیگرم اسموپرازول منیزیم تری هیدرات معادل 20 میلیگرم اسموپرازول است.
ماده کمکی (یا مواد کمکی) با اثر شناخته شده
هر قرص مقاوم در برابر اسید معده حاوی ۲۸ میلیگرم ساکارز است
برای لیست کامل مواد جانبی، به بخش 6.1 مراجعه کنید.
۳. شکل دارویی
قرص مقاوم در برابر اسید معده
قرصی به رنگ صورتی روشن، مستطیلی، محدب الطرفین و روکشدار که در یک طرف و SMPC_24695_213757_19.pngطرف دیگر آن 20 میلیگرم حک شده است.
۴. جزئیات بالینی
۴.۱ موارد مصرف درمانی
قرص نکسیوم در بزرگسالان برای موارد زیر تجویز میشود:
بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)
- درمان ازوفاژیت ناشی از رفلاکس فرسایشی
- مدیریت طولانی مدت بیماران مبتلا به ازوفاژیت بهبود یافته برای جلوگیری از عود بیماری
- درمان علامتی بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)
در ترکیب با رژیمهای درمانی ضد باکتریایی مناسب برای ریشهکنی هلیکوباکتر پیلوری و
- بهبود زخم اثنی عشر مرتبط با هلیکوباکتر پیلوری و
- پیشگیری از عود زخمهای گوارشی در بیماران مبتلا به زخمهای مرتبط با هلیکوباکتر پیلوری .
بیمارانی که نیاز به ادامه درمان با NSAID دارند
- بهبود زخم معده مرتبط با درمان با NSAID.
- پیشگیری از زخم معده و اثنی عشر مرتبط با درمان با NSAID در بیماران در معرض خطر.
درمان سندرم زولینگر الیسون
قرصهای نکسیوم برای نوجوانان بالای ۱۲ سال در موارد زیر تجویز میشود:
بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)
- درمان ازوفاژیت ناشی از رفلاکس فرسایشی
- مدیریت طولانی مدت بیماران مبتلا به ازوفاژیت بهبود یافته برای جلوگیری از عود بیماری
- درمان علامتی بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)
همراه با آنتیبیوتیکها در درمان زخم اثنی عشر ناشی از هلیکوباکتر پیلوری
۴.۲ دوز و روش تجویز
پوزولوژی
بزرگسالان
بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)
- درمان ازوفاژیت ناشی از رفلاکس فرسایشی
40 میلیگرم، یک بار در روز به مدت 4 هفته.
برای بیمارانی که التهاب مری در آنها بهبود نیافته یا علائم مداوم دارند، یک دوره درمانی ۴ هفتهای اضافی توصیه میشود.
- مدیریت طولانی مدت بیماران مبتلا به ازوفاژیت بهبود یافته برای جلوگیری از عود بیماری
20 میلیگرم، یک بار در روز.
- درمان علامتی بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)
20 میلیگرم یک بار در روز در بیماران بدون ازوفاژیت. اگر کنترل علائم پس از 4 هفته حاصل نشد، بیمار باید بیشتر بررسی شود. پس از رفع علائم، میتوان با استفاده از 20 میلیگرم یک بار در روز، کنترل علائم بعدی را انجام داد. در صورت نیاز، میتوان از رژیم غذایی 20 میلیگرم یک بار در روز در صورت نیاز استفاده کرد. در بیماران تحت درمان با NSAID که در معرض خطر ابتلا به زخم معده و اثنی عشر هستند، کنترل علائم بعدی با استفاده از رژیم غذایی 20 میلیگرم توصیه نمیشود.
در ترکیب با رژیمهای درمانی ضد باکتریایی مناسب برای ریشهکنی هلیکوباکتر پیلوری و
- بهبود زخم اثنی عشر مرتبط با هلیکوباکتر پیلوری و
- پیشگیری از عود زخم معده در بیماران مبتلا به زخمهای مرتبط با هلیکوباکتر پیلوری
۲۰ میلیگرم نکسیوم به همراه ۱ گرم آموکسیسیلین و ۵۰۰ میلیگرم کلاریترومایسین، همگی دو بار در روز به مدت ۷ روز.
بیمارانی که نیاز به ادامه درمان با NSAID دارند
- بهبود زخم معده مرتبط با درمان با NSAID:
دوز معمول 20 میلیگرم، یک بار در روز است. مدت درمان 4 تا 8 هفته است.
- پیشگیری از زخم معده و اثنی عشر مرتبط با درمان با NSAID در بیماران در معرض خطر:
20 میلیگرم، یک بار در روز.
درمان سندرم زولینگر الیسون
دوز اولیه توصیه شده، نکسیم ۴۰ میلیگرم دو بار در روز است. سپس دوز باید به صورت جداگانه تنظیم شود و درمان تا زمانی که از نظر بالینی لازم باشد ادامه یابد. بر اساس دادههای بالینی موجود، اکثر بیماران را میتوان با دوزهای بین ۸۰ تا ۱۶۰ میلیگرم اسموپرازول روزانه کنترل کرد. با دوزهای بالاتر از ۸۰ میلیگرم روزانه، دوز باید تقسیم شده و دو بار در روز تجویز شود.
جمعیتهای ویژه
اختلال کلیوی
تنظیم دوز در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیه لازم نیست. با توجه به تجربه محدود در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کلیوی، چنین بیمارانی باید با احتیاط درمان شوند (به بخش 5.2 مراجعه کنید).
اختلال کبدی
تنظیم دوز در بیماران مبتلا به اختلال خفیف تا متوسط کبدی لازم نیست. برای بیماران مبتلا به اختلال شدید کبدی، حداکثر دوز نکسیوم نباید از 20 میلیگرم تجاوز کند (به بخش 5.2 مراجعه کنید).
سالمندان
تنظیم دوز در سالمندان لازم نیست.
جمعیت کودکان
نوجوانان از سن ۱۲ سالگی
بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)
- درمان ازوفاژیت ناشی از رفلاکس فرسایشی
۴۰ میلیگرم، یک بار در روز به مدت ۴ هفته
برای بیمارانی که التهاب مری در آنها بهبود نیافته یا علائم مداوم دارند، یک دوره درمانی ۴ هفتهای اضافی توصیه میشود.
- مدیریت طولانی مدت بیماران مبتلا به ازوفاژیت بهبود یافته برای جلوگیری از عود بیماری
20 میلیگرم، یک بار در روز.
- درمان علامتی بیماری رفلاکس معده به مری (GERD)
20 میلیگرم یک بار در روز در بیماران بدون ازوفاژیت. اگر کنترل علائم پس از 4 هفته حاصل نشد، بیمار باید بیشتر بررسی شود. پس از برطرف شدن علائم، کنترل علائم بعدی را میتوان با مصرف 20 میلیگرم یک بار در روز انجام داد.
درمان زخم اثنی عشر ناشی از هلیکوباکتر پیلوری
هنگام انتخاب درمان ترکیبی مناسب، باید به دستورالعملهای رسمی ملی، منطقهای و محلی در مورد مقاومت باکتریایی، مدت درمان (معمولاً ۷ روز اما گاهی تا ۱۴ روز) و استفاده مناسب از عوامل ضد باکتری توجه شود. درمان باید تحت نظارت متخصص انجام شود.
توصیههای پوزیولوژی عبارتند از:
وزن
پوزولوژی
۳۰ تا ۴۰ کیلوگرم
ترکیب با دو آنتیبیوتیک: نکسیوم ۲۰ میلیگرم، آموکسیسیلین ۷۵۰ میلیگرم و کلاریترومایسین ۷.۵ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، همگی با هم دو بار در روز به مدت یک هفته تجویز میشوند.
> 40 کیلوگرم
ترکیب با دو آنتیبیوتیک: نکسیوم ۲۰ میلیگرم، آموکسیسیلین ۱ گرم و کلاریترومایسین ۵۰۰ میلیگرم، همگی با هم دو بار در روز به مدت یک هفته تجویز میشوند.
کودکان زیر ۱۲ سال
برای دوزاژ در بیماران ۱ تا ۱۱ ساله، به ساشه نکسیوم SmPC مراجعه شود.
روش مصرف
قرصها باید به طور کامل همراه با مایعات بلعیده شوند. قرصها نباید جویده یا خرد شوند. برای بیمارانی که در بلع مشکل دارند، میتوان قرصها را در نصف لیوان آب بدون گاز نیز حل کرد. از مایعات دیگر نباید استفاده شود زیرا پوشش رودهای ممکن است حل شود. قرصها را هم بزنید تا حل شوند و مایع را همراه با قرصها بلافاصله یا ظرف 30 دقیقه بنوشید. لیوان را با نصف لیوان آب بشویید و بنوشید. قرصها نباید جویده یا خرد شوند.
برای بیمارانی که قادر به بلع نیستند، میتوان قرصها را در آب بدون گاز حل کرد و از طریق لوله معده تجویز نمود. مهم است که مناسب بودن سرنگ و لوله انتخاب شده به دقت آزمایش شود. برای دستورالعملهای آمادهسازی و تجویز، به بخش 6.6 مراجعه کنید.
۴.۳ موارد منع مصرف
حساسیت به ماده فعال، بنزیمیدازولهای جایگزین یا هر یک از مواد جانبی ذکر شده در بخش 6.1.
اسموپرازول نباید همزمان با نلفیناویر استفاده شود (به بخش 4.5 مراجعه کنید).
۴.۴ هشدارها و اقدامات احتیاطی ویژه برای استفاده
در صورت وجود هرگونه علامت هشدار دهنده (به عنوان مثال، کاهش وزن غیرعمدی قابل توجه، استفراغ مکرر، دیسفاژی، استفراغ خونی یا ملنا) و در صورت وجود یا مشکوک بودن به زخم معده، باید احتمال بدخیمی رد شود، زیرا درمان با نکسیوم ممکن است علائم را تسکین داده و تشخیص را به تأخیر بیندازد.
استفاده طولانی مدت
بیمارانی که تحت درمان طولانی مدت هستند (به ویژه بیمارانی که بیش از یک سال تحت درمان هستند) باید تحت نظر منظم باشند.
درمان بر اساس تقاضا
به بیمارانی که تحت درمان بر اساس تقاضا قرار میگیرند، باید آموزش داده شود که در صورت تغییر در ماهیت علائم، با پزشک خود تماس بگیرند.
ریشهکنی هلیکوباکتر پیلوری
هنگام تجویز اسموپرازول برای ریشهکنی هلیکوباکتر پیلوری ، باید تداخلات دارویی احتمالی برای همه اجزای درمان سهگانه در نظر گرفته شود. کلاریترومایسین یک مهارکننده قوی CYP3A4 است و از این رو، هنگام استفاده از درمان سهگانه در بیمارانی که همزمان داروهای دیگری که از طریق CYP3A4 متابولیزه میشوند مانند سیزاپراید مصرف میکنند، باید موارد منع مصرف و تداخلات دارویی کلاریترومایسین در نظر گرفته شود.
عفونتهای دستگاه گوارش
درمان با مهارکنندههای پمپ پروتون ممکن است منجر به افزایش جزئی خطر عفونتهای دستگاه گوارش مانند سالمونلا و کامپیلوباکتر شود (به بخش 5.1 مراجعه کنید).
جذب ویتامین B12
اسموپرازول، مانند تمام داروهای مسدودکننده اسید، ممکن است جذب ویتامین B12 (سیانوکوبالامین) را به دلیل هیپوهیدریا یا آکلریدریا کاهش دهد. این موضوع باید در بیمارانی که ذخایر بدنی آنها کاهش یافته یا عوامل خطر برای کاهش جذب ویتامین B12 در درمان طولانی مدت دارند، در نظر گرفته شود.
هیپومنیزیمی
هیپومنیزیمی شدید در بیمارانی که حداقل به مدت سه ماه و در بیشتر موارد به مدت یک سال با مهارکنندههای پمپ پروتون (PPI) مانند اسموپرازول تحت درمان بودهاند، گزارش شده است. تظاهرات جدی هیپومنیزیمی مانند خستگی، تتانی، هذیان، تشنج، سرگیجه و آریتمی بطنی میتواند رخ دهد، اما ممکن است به طور موذیانه شروع شده و نادیده گرفته شوند. در بیشتر بیماران مبتلا، هیپومنیزیمی پس از جایگزینی منیزیم و قطع PPI بهبود یافته است.
برای بیمارانی که انتظار میرود تحت درمان طولانیمدت باشند یا کسانی که PPIها را همراه با دیگوکسین یا داروهایی که ممکن است باعث هیپومنیزیمی شوند (مثلاً دیورتیکها) مصرف میکنند، متخصصان مراقبتهای بهداشتی باید اندازهگیری سطح منیزیم را قبل از شروع درمان PPI و به صورت دورهای در طول درمان در نظر بگیرند.
خطر شکستگی
مهارکنندههای پمپ پروتون، به ویژه اگر در دوزهای بالا و برای مدت طولانی (بیش از ۱ سال) استفاده شوند، ممکن است خطر شکستگی لگن، مچ دست و ستون فقرات را به میزان متوسطی افزایش دهند، که عمدتاً در افراد مسن یا در صورت وجود سایر عوامل خطر شناخته شده، بیشتر است. مطالعات مشاهدهای نشان میدهد که مهارکنندههای پمپ پروتون ممکن است خطر کلی شکستگی را ۱۰ تا ۴۰ درصد افزایش دهند. بخشی از این افزایش ممکن است به دلیل سایر عوامل خطر باشد. بیمارانی که در معرض خطر پوکی استخوان هستند باید طبق دستورالعملهای بالینی فعلی تحت مراقبت قرار گیرند و ویتامین D و کلسیم کافی دریافت کنند.
لوپوس اریتماتوز پوستی نیمه حاد (SCLE)
مهارکنندههای پمپ پروتون با موارد بسیار نادر SCLE مرتبط هستند. در صورت بروز ضایعات، به خصوص در نواحی در معرض آفتاب پوست، و اگر با درد مفاصل همراه باشد، بیمار باید فوراً به پزشک مراجعه کند و متخصص مراقبتهای بهداشتی باید قطع مصرف نکسیوم را در نظر بگیرد. SCLE پس از درمان قبلی با یک مهارکننده پمپ پروتون ممکن است خطر SCLE را با سایر مهارکنندههای پمپ پروتون افزایش دهد.
ترکیب با سایر محصولات دارویی
مصرف همزمان اسموپرازول با آتازاناویر توصیه نمیشود (به بخش ۴.۵ مراجعه کنید). اگر ترکیب آتازاناویر با یک مهارکننده پمپ پروتون اجتنابناپذیر تشخیص داده شود، نظارت دقیق بالینی همراه با افزایش دوز آتازاناویر به ۴۰۰ میلیگرم همراه با ۱۰۰ میلیگرم ریتوناویر توصیه میشود؛ از اسموپرازول ۲۰ میلیگرم نباید تجاوز شود.
اسموپرازول یک مهارکننده CYP2C19 است. هنگام شروع یا پایان درمان با اسموپرازول، باید احتمال تداخل با داروهایی که از طریق CYP2C19 متابولیزه میشوند، در نظر گرفته شود. تداخلی بین کلوپیدوگرل و اسموپرازول مشاهده شده است (به بخش 4.5 مراجعه کنید). اهمیت بالینی این تداخل نامشخص است. به عنوان یک اقدام احتیاطی، باید از مصرف همزمان اسموپرازول و کلوپیدوگرل خودداری شود.
هنگام تجویز اسموپرازول برای درمان بر اساس تقاضا، باید به دلیل نوسانات غلظت پلاسمایی اسموپرازول، تداخلات دارویی با سایر داروها را در نظر گرفت. به بخش ۴.۵ مراجعه کنید.
عوارض جانبی جدی پوستی (SCAR)
واکنشهای جانبی جدی پوستی (SCAR) مانند اریتم مولتیفرم (EM)، سندرم استیونز-جانسون (SJS)، نکرولیز اپیدرمی سمی (TEN) و واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS) که میتوانند تهدیدکننده زندگی باشند، به ندرت در ارتباط با درمان با اسموپرازول گزارش شدهاند.
بیماران باید از علائم و نشانههای واکنش شدید پوستی EM/SJS/TEN/DRESS مطلع شوند و در صورت مشاهده هرگونه علامت یا نشانهای، فوراً با پزشک خود مشورت کنند.
مصرف اسموپرازول باید بلافاصله پس از بروز علائم و نشانههای واکنشهای شدید پوستی قطع شود و در صورت نیاز مراقبتهای پزشکی/نظارت دقیق بیشتری ارائه شود.
در بیماران مبتلا به EM/SJS/TEN/DRESS، تزریق مجدد واکسن نباید انجام شود.
ساکارز
این دارو حاوی ساکارز است. بیمارانی که مشکلات ارثی نادر عدم تحمل فروکتوز، سوء جذب گلوکز-گالاکتوز یا نارسایی سوکراز-ایزومالتاز دارند، نباید این دارو را مصرف کنند.
تداخل با تستهای آزمایشگاهی
افزایش سطح کروموگرانین A (CgA) ممکن است در بررسی تومورهای نورواندوکرین اختلال ایجاد کند. برای جلوگیری از این اختلال، درمان با اسموپرازول باید حداقل 5 روز قبل از اندازهگیری CgA متوقف شود (به بخش 5.1 مراجعه کنید). اگر سطح CgA و گاسترین پس از اندازهگیری اولیه به محدوده مرجع برنگشت، اندازهگیریها باید 14 روز پس از قطع درمان با مهارکننده پمپ پروتون تکرار شوند.
محتوای سدیم
این دارو حاوی کمتر از ۱ میلیمول سدیم (۲۳ میلیگرم) در هر قرص است، یعنی اساساً «بدون سدیم».
۴.۵ تداخل با سایر داروها و سایر اشکال تداخل
اثرات اسموپرازول بر فارماکوکینتیک سایر داروها
مهارکنندههای پروتئاز
گزارش شده است که امپرازول با برخی از مهارکنندههای پروتئاز تداخل دارد. اهمیت بالینی و مکانیسمهای پشت این تداخلات گزارش شده همیشه مشخص نیست. افزایش pH معده در طول درمان با امپرازول ممکن است جذب مهارکنندههای پروتئاز را تغییر دهد. سایر مکانیسمهای تداخل احتمالی از طریق مهار CYP2C19 است.
برای آتازاناویر و نلفیناویر، کاهش سطح سرمی در هنگام مصرف همزمان با امپرازول گزارش شده است و مصرف همزمان توصیه نمیشود. تجویز همزمان امپرازول (40 میلیگرم یک بار در روز) با آتازاناویر 300 میلیگرم/ریتوناویر 100 میلیگرم به داوطلبان سالم منجر به کاهش قابل توجه در مواجهه با آتازاناویر شد (تقریباً 75٪ کاهش در AUC، Cmax و Cmin ) . افزایش دوز آتازاناویر به 400 میلیگرم، تأثیر امپرازول بر مواجهه با آتازاناویر را جبران نکرد. تجویز همزمان امپرازول (20 میلیگرم هر دوز روزانه) با آتازاناویر 400 میلیگرم/ریتوناویر 100 میلیگرم هر دوز روزانه به داوطلبان سالم منجر به کاهش تقریباً 30 درصدی در مواجهه با آتازاناویر در مقایسه با مواجهه مشاهده شده با آتازاناویر 300 میلیگرم/ریتوناویر 100 میلیگرم هر دوز روزانه بدون امپرازول 20 میلیگرم هر دوز روزانه شد. مصرف همزمان امپرازول (40 میلیگرم در روز) میانگین AUC، C max و C min نلفیناویر را 36 تا 39 درصد و میانگین AUC، C max و C min متابولیت فعال دارویی M8 را 75 تا 92 درصد کاهش داد. با توجه به اثرات فارماکودینامیک و خواص فارماکوکینتیک مشابه امپرازول و اسموپرازول، مصرف همزمان با اسموپرازول و آتازاناویر توصیه نمیشود (به بخش 4.4 مراجعه کنید) و مصرف همزمان با اسموپرازول و نلفیناویر منع مصرف دارد (به بخش 4.3 مراجعه کنید).
برای ساکویناویر (همراه با ریتوناویر)، افزایش سطح سرمی (80-100٪) در طول درمان همزمان با امپرازول (40 میلیگرم هر qd) گزارش شده است. درمان با امپرازول 20 میلیگرم هر qd هیچ تاثیری بر مواجهه با داروناویر (همراه با ریتوناویر همزمان) و آمپرناویر (همراه با ریتوناویر همزمان) نداشت. درمان با اسموپرازول 20 میلیگرم هر qd هیچ تاثیری بر مواجهه با آمپرناویر (همراه و بدون ریتوناویر همزمان) نداشت. درمان با امپرازول 40 میلیگرم هر qd هیچ تاثیری بر مواجهه با لوپیناویر (همراه با ریتوناویر همزمان) نداشت.
متوترکسات
گزارش شده است که در صورت مصرف همزمان با مهارکنندههای پمپ پروتون، سطح متوترکسات در برخی بیماران افزایش مییابد. در صورت مصرف متوترکسات با دوز بالا، ممکن است قطع موقت اسموپرازول در نظر گرفته شود.
تاکرولیموس
گزارش شده است که مصرف همزمان اسموپرازول باعث افزایش سطح سرمی تاکرولیموس میشود. نظارت دقیق بر غلظت تاکرولیموس و همچنین عملکرد کلیه (کلیرانس کراتینین) باید انجام شود و در صورت نیاز، دوز تاکرولیموس تنظیم شود.
محصولات دارویی با جذب وابسته به pH
سرکوب اسید معده در طول درمان با اسموپرازول و سایر PPIها ممکن است جذب داروهایی را که جذب وابسته به pH معده دارند، کاهش یا افزایش دهد. همانند سایر داروهایی که اسیدیته داخل معده را کاهش میدهند، جذب داروهایی مانند کتوکونازول، ایتراکونازول و ارلوتینیب میتواند در طول درمان با اسموپرازول کاهش و جذب دیگوکسین افزایش یابد. درمان همزمان با امپرازول (20 میلیگرم روزانه) و دیگوکسین در افراد سالم، فراهمی زیستی دیگوکسین را 10٪ (تا 30٪ در دو نفر از هر ده نفر) افزایش داد. سمیت دیگوکسین به ندرت گزارش شده است. با این حال، هنگام تجویز اسموپرازول با دوزهای بالا در بیماران مسن باید احتیاط کرد. سپس باید نظارت درمانی بر دیگوکسین تقویت شود.
داروهای متابولیزه شده توسط CYP2C19
اسموپرازول CYP2C19، آنزیم اصلی متابولیزه کننده اسموپرازول، را مهار میکند. بنابراین، هنگامی که اسموپرازول با داروهایی که توسط CYP2C19 متابولیزه میشوند، مانند دیازپام، سیتالوپرام، ایمی پرامین، کلومیپرامین، فنی توئین و غیره ترکیب شود، ممکن است غلظت پلاسمایی این داروها افزایش یابد و کاهش دوز مورد نیاز باشد. این امر به ویژه هنگام تجویز اسموپرازول برای درمان بر اساس نیاز باید در نظر گرفته شود.
دیازپام
مصرف همزمان 30 میلیگرم اسموپرازول منجر به کاهش 45 درصدی کلیرانس دیازپام، سوبسترای CYP2C19، شد.
فنیتوئین
مصرف همزمان 40 میلیگرم اسموپرازول منجر به افزایش 13 درصدی سطح پلاسمایی فنیتوئین در بیماران مبتلا به صرع شد. توصیه میشود هنگام شروع یا قطع درمان با اسموپرازول، غلظت پلاسمایی فنیتوئین کنترل شود.
وریکونازول
امپرازول (40 میلیگرم یک بار در روز) حداکثر غلظت پلاسمایی (C max ) و سطح زیر منحنی غلظت (AUC ) وریکونازول (یک سوبسترای CYP2C19) را SMPC_24695_tau_19.gifبه ترتیب 15٪ و 41٪ افزایش داد.
سیلوستازول
امپرازول و همچنین اسموپرازول به عنوان مهارکنندههای CYP2C19 عمل میکنند. امپرازول، که در دوزهای 40 میلیگرم به افراد سالم در یک مطالعه متقاطع داده شد، Cmax و AUC سیلوستازول را به ترتیب 18٪ و 26٪ و یکی از متابولیتهای فعال آن را به ترتیب 29٪ و 69٪ افزایش داد.
سیزاپراید
در داوطلبان سالم، تجویز همزمان 40 میلیگرم اسموپرازول منجر به افزایش 32 درصدی سطح زیر منحنی غلظت-زمان پلاسما (AUC) و افزایش 31 درصدی نیمه عمر حذف (t 1/2 ) شد، اما افزایش قابل توجهی در حداکثر سطح پلاسمایی سیزاپراید مشاهده نشد. فاصله QTc که پس از تجویز سیزاپراید به تنهایی کمی طولانی شد، هنگام تجویز سیزاپراید به همراه اسموپرازول، دیگر طولانی نشد (همچنین به بخش 4.4 مراجعه کنید).
وارفارین
تجویز همزمان 40 میلیگرم اسموپرازول به بیماران تحت درمان با وارفارین در یک کارآزمایی بالینی نشان داد که زمان انعقاد در محدوده قابل قبول بود. با این حال، پس از ورود به بازار، چند مورد جداگانه از افزایش INR با اهمیت بالینی در طول درمان همزمان گزارش شده است. نظارت هنگام شروع و پایان درمان همزمان اسموپرازول در طول درمان با وارفارین یا سایر مشتقات کومارین توصیه میشود.
کلوپیدوگرل
نتایج مطالعات انجام شده در افراد سالم، تداخل فارماکوکینتیک (PK)/فارماکودینامیک (PD) بین کلوپیدوگرل (دوز بارگیری 300 میلیگرم / دوز نگهدارنده روزانه 75 میلیگرم) و اسموپرازول (40 میلیگرم روزانه) را نشان داده است که منجر به کاهش مواجهه با متابولیت فعال کلوپیدوگرل به طور متوسط 40٪ و کاهش حداکثر مهار تجمع پلاکتی (ناشی از ADP) به طور متوسط 14٪ شده است.
در یک مطالعه روی افراد سالم، هنگامی که کلوپیدوگرل همراه با ترکیبی با دوز ثابت از اسموپرازول 20 میلیگرم + ASA 81 میلیگرم در مقایسه با کلوپیدوگرل به تنهایی تجویز شد، تقریباً 40٪ کاهش در مواجهه با متابولیت فعال کلوپیدوگرل مشاهده شد. با این حال، حداکثر میزان مهار تجمع پلاکتی (ناشی از ADP) در این افراد در گروههای کلوپیدوگرل و کلوپیدوگرل + ترکیب محصول (اسموپرازول + ASA) یکسان بود.
دادههای متناقضی در مورد پیامدهای بالینی تداخل فارماکولوژیک/پرفیوژن (PK/PD) اسموپرازول از نظر وقایع قلبی عروقی عمده، هم از مطالعات مشاهدهای و هم بالینی گزارش شده است. به عنوان یک اقدام احتیاطی، باید از مصرف همزمان کلوپیدوگرل خودداری شود.
داروهای مورد بررسی بدون تداخل بالینی مرتبط
آموکسی سیلین و کینیدین
نشان داده شده است که اسموپرازول هیچ اثر بالینی قابل توجهی بر فارماکوکینتیک آموکسی سیلین یا کینیدین ندارد.
ناپروکسن یا روفکوکسیب
مطالعاتی که مصرف همزمان اسموپرازول و ناپروکسن یا روفکوکسیب را ارزیابی کردهاند، هیچ تداخل فارماکوکینتیک بالینی قابل توجهی را در مطالعات کوتاهمدت شناسایی نکردهاند.
تأثیر سایر داروها بر فارماکوکینتیک اسموپرازول
داروهایی که CYP2C19 و/یا CYP3A4 را مهار میکنند
اسموپرازول توسط CYP2C19 و CYP3A4 متابولیزه میشود. مصرف همزمان اسموپرازول و یک مهارکننده CYP3A4، کلاریترومایسین (500 میلیگرم دو بار در روز)، منجر به دو برابر شدن میزان مواجهه (AUC) با اسموپرازول شد. مصرف همزمان اسموپرازول و یک مهارکننده ترکیبی CYP2C19 و CYP3A4 ممکن است منجر به بیش از دو برابر شدن میزان مواجهه با اسموپرازول شود. وریکونازول، مهارکننده CYP2C19 و CYP3A4، AUC امپرازول را SMPC_24695_tau_19.gif280٪ افزایش داد. تنظیم دوز اسموپرازول در هیچ یک از این موارد به طور منظم مورد نیاز نیست. با این حال، تنظیم دوز باید در بیماران مبتلا به اختلال شدید کبدی و در صورت نیاز به درمان طولانی مدت در نظر گرفته شود.
داروهایی که CYP2C19 و/یا CYP3A4 را القا میکنند
داروهایی که باعث القای CYP2C19 یا CYP3A4 یا هر دو میشوند (مانند ریفامپین و مخمر سنت جان) ممکن است با افزایش متابولیسم اسموپرازول، منجر به کاهش سطح سرمی اسموپرازول شوند.
جمعیت کودکان
مطالعات تداخل دارویی فقط در بزرگسالان انجام شده است.
۴.۶ باروری، بارداری و شیردهی
بارداری
دادههای بالینی در مورد بارداریهای در معرض نکسیوم ناکافی است. با مخلوط راسمیک، دادههای امپرازول در تعداد بیشتری از بارداریهای در معرض، از مطالعات اپیدمیولوژیک، هیچ اثر ناهنجاریزا یا سمیت جنینی را نشان نمیدهد. مطالعات حیوانی با اسموپرازول، اثرات مضر مستقیم یا غیرمستقیمی را در رابطه با رشد جنینی/جنینی نشان نمیدهد. مطالعات حیوانی با مخلوط راسمیک، اثرات مضر مستقیم یا غیرمستقیمی را در رابطه با بارداری، زایمان یا رشد پس از زایمان نشان نمیدهد. هنگام تجویز به زنان باردار باید احتیاط کرد.
تعداد متوسطی از دادهها در مورد زنان باردار (بین 300 تا 1000 مورد بارداری) نشان میدهد که هیچ گونه سمیت جنینی/نوزادی ناشی از مصرف اسموپرازول گزارش نشده است.
مطالعات حیوانی اثرات مضر مستقیم یا غیرمستقیمی را در رابطه با سمیت تولید مثلی نشان نداده است (به بخش 5.3 مراجعه کنید).
شیردهی
مشخص نیست که آیا اسموپرازول در شیر مادر ترشح میشود یا خیر. اطلاعات کافی در مورد اثرات اسموپرازول در نوزادان/شیرخواران وجود ندارد. نباید از اسموپرازول در دوران شیردهی استفاده شود.
باروری
مطالعات حیوانی با مخلوط راسمیک امپرازول که به صورت خوراکی تجویز میشود، هیچ تاثیری بر باروری نشان نداده است.
۴.۷ تأثیر بر توانایی رانندگی و استفاده از ماشینآلات
اسومپرازول تأثیر جزئی بر توانایی رانندگی و استفاده از ماشینآلات دارد. عوارض جانبی مانند سرگیجه (غیرمعمول) و تاری دید (نادر) گزارش شده است (به بخش ۴.۸ مراجعه کنید). در صورت بروز عوارض، بیماران نباید رانندگی کنند یا از ماشینآلات استفاده کنند.
۴.۸ اثرات نامطلوب
خلاصه مشخصات ایمنی
سردرد، درد شکم، اسهال و حالت تهوع از جمله عوارض جانبی هستند که بیشتر در آزمایشات بالینی (و همچنین از مصرف پس از ورود به بازار) گزارش شدهاند. علاوه بر این، مشخصات ایمنی برای فرمولاسیونهای مختلف، موارد مصرف درمانی، گروههای سنی و جمعیتهای بیمار مشابه است. هیچ عارضه جانبی مرتبط با دوز شناسایی نشده است.
فهرست جدولبندی شده عوارض جانبی
واکنشهای دارویی نامطلوب زیر در برنامه کارآزماییهای بالینی اسموپرازول و پس از ورود به بازار شناسایی یا مشکوک شدهاند. هیچکدام از آنها وابسته به دوز نبودند. واکنشها بر اساس فراوانی طبقهبندی میشوند: بسیار شایع ≥1/10؛ شایع ≥1/100 تا <1/10؛ غیرمعمول ≥1/1000 تا <1/100؛ نادر ≥1/1000 تا <1/1000؛ بسیار نادر <1/10000؛ ناشناخته (نمیتوان از دادههای موجود تخمین زد).
کلاس ارگ سیستم
فرکانس
اثر نامطلوب
اختلالات خون و سیستم لنفاوی
نادر
لکوپنی، ترومبوسیتوپنی
بسیار نادر
آگرانولوسیتوز، پان سیتوپنی
اختلالات سیستم ایمنی
نادر
واکنشهای حساسیت بیش از حد مانند تب، آنژیوادم و واکنش/شوک آنافیلاکتیک
اختلالات متابولیسم و تغذیه
غیرمعمول
ادم محیطی
نادر
هیپوناترمی
شناخته شده نیست
هیپومنیزیمی (به بخش ۴.۴ مراجعه کنید)؛ هیپومنیزیمی شدید میتواند با هیپوکلسمی مرتبط باشد. هیپومنیزیمی همچنین ممکن است با هیپوکالمی مرتبط باشد.
اختلالات روانپزشکی
غیرمعمول
بیخوابی
نادر
آشفتگی، گیجی، افسردگی
بسیار نادر
پرخاشگری، توهم
اختلالات سیستم عصبی
رایج
سردرد
غیرمعمول
سرگیجه، پارستزی، خوابآلودگی
نادر
اختلال در حس چشایی
اختلالات چشم
نادر
تاری دید
اختلالات گوش و لابیرنت
غیرمعمول
سرگیجه
اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن
نادر
برونکواسپاسم
اختلالات دستگاه گوارش
رایج
درد شکم، یبوست، اسهال، نفخ شکم، حالت تهوع/استفراغ، پولیپهای غده فوندوس (خوشخیم)
غیرمعمول
خشکی دهان
نادر
استوماتیت، کاندیدیازیس دستگاه گوارش
شناخته شده نیست
کولیت میکروسکوپی
اختلالات کبدی-صفراوی
غیرمعمول
افزایش آنزیمهای کبدی
نادر
هپاتیت با یا بدون زردی
بسیار نادر
نارسایی کبدی، انسفالوپاتی در بیماران مبتلا به بیماری کبدی از قبل موجود
اختلالات پوست و بافت زیر جلدی
غیرمعمول
درماتیت، خارش، بثورات پوستی، کهیر
نادر
آلوپسی، حساسیت به نور
بسیار نادر
اریتم مولتیفرم، سندرم استیونز-جانسون، نکرولیز اپیدرمی سمی (TEN)، واکنش دارویی همراه با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS)
شناخته شده نیست
لوپوس اریتماتوز پوستی تحت حاد (به بخش 4.4 مراجعه کنید)
اختلالات اسکلتی-عضلانی و بافت همبند
غیرمعمول
شکستگی لگن، مچ دست یا ستون فقرات (به بخش 4.4 مراجعه کنید)
نادر
آرترالژی، میالژی
بسیار نادر
ضعف عضلانی
اختلالات کلیوی و ادراری
بسیار نادر
نفریت بینابینی؛ در برخی از بیماران نارسایی کلیه همزمان گزارش شده است.
اختلالات سیستم تولید مثل و سینه
بسیار نادر
ژنیکوماستی
اختلالات عمومی و شرایط محل تزریق
نادر
کسالت، افزایش تعریق
گزارش عوارض جانبی مشکوک
گزارش عوارض جانبی مشکوک پس از تأیید دارو مهم است. این امر امکان نظارت مداوم بر تعادل سود/خطر دارو را فراهم میکند. از متخصصان مراقبتهای بهداشتی درخواست میشود هرگونه عارضه جانبی مشکوک را از طریق وبسایت طرح کارت زرد: www.mhra.gov.uk/yellowcard گزارش دهند یا کارت زرد MHRA را در Google Play یا Apple App Store جستجو کنند.
۴.۹ مصرف بیش از حد
تا به امروز، تجربه بسیار محدودی در مورد مصرف بیش از حد عمدی وجود دارد. علائم توصیف شده در رابطه با مصرف ۲۸۰ میلیگرم، علائم گوارشی و ضعف بود. دوزهای واحد ۸۰ میلیگرم اسموپرازول بدون عارضه بودند. هیچ پادزهر خاصی شناخته نشده است. اسموپرازول به طور گسترده به پروتئینهای پلاسما متصل میشود و بنابراین به راحتی قابل دیالیز نیست. مانند هر مورد مصرف بیش از حد، درمان باید علامتی باشد و اقدامات حمایتی عمومی باید انجام شود.
۵. خواص دارویی
۵.۱ خواص فارماکودینامیک
گروه دارویی: داروهای اختلالات مرتبط با اسید، مهارکنندههای پمپ پروتون
کد ATC: A02B C05
اسموپرازول ایزومر S امپرازول است و ترشح اسید معده را از طریق یک مکانیسم عمل هدفمند خاص کاهش میدهد. این دارو یک مهارکننده اختصاصی پمپ اسید در سلول جداری است. هر دو ایزومر R و S امپرازول فعالیت فارماکودینامیکی مشابهی دارند.
مکانیسم عمل
اسموپرازول یک باز ضعیف است و در محیط بسیار اسیدی کانالیکولهای ترشحی سلول جداری تغلیظ شده و به شکل فعال تبدیل میشود، جایی که آنزیم H + K + -ATPase - پمپ اسید - را مهار میکند و ترشح پایه و تحریکشده اسید را مهار میکند.
اثرات فارماکودینامیک
پس از مصرف خوراکی اسموپرازول با دوزهای 20 و 40 میلیگرم، شروع اثر ظرف یک ساعت رخ میدهد. پس از تجویز مکرر 20 میلیگرم اسموپرازول یک بار در روز به مدت پنج روز، میانگین حداکثر ترشح اسید پس از تحریک پنتاگاسترین، 6 تا 7 ساعت پس از مصرف در روز پنجم، 90 درصد کاهش مییابد.
پس از پنج روز مصرف خوراکی با دوزهای 20 و 40 میلیگرم اسموپرازول، pH داخل معده بالای 4 به ترتیب به مدت متوسط 13 ساعت و 17 ساعت در طول 24 ساعت در بیماران مبتلا به GERD علامتدار حفظ شد. نسبت بیمارانی که pH داخل معده آنها حداقل به مدت 8، 12 و 16 ساعت بالای 4 باقی ماند، به ترتیب برای اسموپرازول 20 میلیگرم 76٪، 54٪ و 24٪ بود. نسبتهای مشابه برای اسموپرازول 40 میلیگرم 97٪، 92٪ و 56٪ بود.
با استفاده از AUC به عنوان پارامتر جایگزین برای غلظت پلاسما، رابطهای بین مهار ترشح اسید و مواجهه نشان داده شده است.
بهبودی ازوفاژیت ناشی از رفلاکس با مصرف ۴۰ میلیگرم ازومپرازول در تقریباً ۷۸٪ بیماران پس از چهار هفته و در ۹۳٪ پس از هشت هفته رخ میدهد.
درمان یک هفتهای با اسموپرازول 20 میلیگرم دو بار در روز و آنتیبیوتیکهای مناسب، منجر به ریشهکنی موفقیتآمیز هلیکوباکتر پیلوری در تقریباً 90٪ بیماران میشود.
پس از درمان ریشهکنی به مدت یک هفته، نیازی به مونوتراپی بعدی با داروهای ضد ترشح برای بهبود مؤثر زخم و رفع علائم در زخمهای دوازدهه بدون عارضه نیست.
در یک مطالعه بالینی تصادفی، دوسوکور و کنترلشده با دارونما، بیمارانی که خونریزی زخم معده آنها با آندوسکوپی تأیید شده و به ترتیب Forrest Ia، Ib، IIa یا IIb بودند (به ترتیب 9%، 43%، 38% و 10%) به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: گروه اول محلول نکسیوم برای تزریق (n=375) یا گروه دوم دارونما (n=389). پس از هموستاز آندوسکوپی، بیماران 80 میلیگرم اسموپرازول را به صورت تزریق داخل وریدی طی 30 دقیقه و به دنبال آن تزریق مداوم 8 میلیگرم در ساعت یا دارونما به مدت 72 ساعت دریافت کردند. پس از دوره 72 ساعته اولیه، همه بیماران به مدت 27 روز 40 میلیگرم نکسیوم خوراکی بدون نسخه برای سرکوب اسید دریافت کردند. میزان خونریزی مجدد در عرض 3 روز در گروه تحت درمان با نکسیوم 5.9% در مقایسه با 10.3% برای گروه دارونما بود. در 30 روز پس از درمان، میزان خونریزی مجدد در گروه تحت درمان با نکسیوم در مقایسه با گروه تحت درمان با دارونما 7.7% در مقابل 13.6% بود.
در طول درمان با داروهای ضد ترشح اسید، گاسترین سرم در پاسخ به کاهش ترشح اسید افزایش مییابد. همچنین CgA به دلیل کاهش اسیدیته معده افزایش مییابد. افزایش سطح CgA ممکن است در تحقیقات مربوط به تومورهای نورواندوکرین اختلال ایجاد کند. شواهد منتشر شده موجود نشان میدهد که مهارکنندههای پمپ پروتون باید بین 5 روز تا 2 هفته قبل از اندازهگیری CgA قطع شوند. این کار برای این است که سطح CgA که ممکن است پس از درمان با PPI به طور کاذب افزایش یافته باشد، به محدوده مرجع بازگردد.
افزایش تعداد سلولهای ECL که احتمالاً با افزایش سطح گاسترین سرم مرتبط است، در کودکان و بزرگسالان در طول درمان طولانی مدت با اسموپرازول مشاهده شده است. این یافتهها از نظر بالینی اهمیت چندانی ندارند.
در طول درمان طولانی مدت با داروهای ضد ترشح اسید، گزارش شده است که کیستهای غدهای معده با فراوانی تا حدودی افزایش یافتهاند. این تغییرات نتیجه فیزیولوژیکی مهار شدید ترشح اسید هستند، خوشخیم هستند و به نظر میرسد برگشتپذیر باشند.
کاهش اسیدیته معده به هر دلیلی از جمله مهارکنندههای پمپ پروتون، تعداد باکتریهای موجود در دستگاه گوارش را که به طور معمول در معده وجود دارند، افزایش میدهد. درمان با مهارکنندههای پمپ پروتون ممکن است منجر به افزایش جزئی خطر عفونتهای دستگاه گوارش مانند سالمونلا و کامپیلوباکتر و در بیماران بستری، احتمالاً کلستریدیوم دیفیسیل نیز شود .
اثربخشی بالینی
در دو مطالعه با رانیتیدین به عنوان یک مقایسه کننده فعال، نکسیوم اثر بهتری در بهبود زخم معده در بیمارانی که از NSAID ها، از جمله NSAID های انتخابی COX-2 استفاده می کردند، نشان داد.
در دو مطالعه با دارونما به عنوان مقایسه، نکسیوم اثر بهتری در پیشگیری از زخم معده و دوازدهه در بیمارانی که از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) (بالای 60 سال و/یا با سابقه زخم معده) از جمله داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی انتخابی COX-2 استفاده میکردند، نشان داد.
جمعیت کودکان
در مطالعهای روی بیماران مبتلا به رفلاکس معده به مری (کمتر از ۱ تا ۱۷ سال) که تحت درمان طولانیمدت با PPI بودند، ۶۱٪ از کودکان دچار درجات خفیفی از هیپرپلازی سلولهای ECL شدند که اهمیت بالینی شناختهشدهای نداشت و هیچ گونه گاستریت آتروفیک یا تومورهای کارسینوئید در آنها ایجاد نشد.
۵.۲ خواص فارماکوکینتیک
جذب
اسموپرازول در برابر اسید حساس است و به صورت گرانولهای روکشدار رودهای به صورت خوراکی تجویز میشود. تبدیل داخل بدن به ایزومر R ناچیز است. جذب اسموپرازول سریع است و اوج سطح پلاسمایی آن تقریباً 1-2 ساعت پس از مصرف دوز رخ میدهد. فراهمی زیستی مطلق پس از یک دوز 40 میلیگرمی 64٪ است و پس از مصرف مکرر یک بار در روز به 89٪ افزایش مییابد. برای 20 میلیگرم اسموپرازول، مقادیر مربوطه به ترتیب 50٪ و 68٪ است.
مصرف غذا جذب اسموپرازول را به تأخیر میاندازد و کاهش میدهد، اگرچه این امر تأثیر قابل توجهی بر تأثیر اسموپرازول بر اسیدیته داخل معده ندارد.
توزیع
حجم توزیع ظاهری در حالت پایدار در افراد سالم تقریباً 0.22 لیتر بر کیلوگرم وزن بدن است. 97٪ از اسموپرازول به پروتئینهای پلاسما متصل میشود.
بیوترانسفورماسیون
اسموپرازول به طور کامل توسط سیستم سیتوکروم P450 (CYP) متابولیزه میشود. بخش عمده متابولیسم اسموپرازول به CYP2C19 پلیمورفیک وابسته است که مسئول تشکیل متابولیتهای هیدروکسی و دسمتیل اسموپرازول است. بخش باقیمانده به ایزوفرم خاص دیگری به نام CYP3A4 وابسته است که مسئول تشکیل سولفون اسموپرازول، متابولیت اصلی در پلاسما، میباشد.
حذف
پارامترهای زیر عمدتاً فارماکوکینتیک را در افرادی که آنزیم CYP2C19 فعال دارند و متابولیزه کنندههای قوی هستند، منعکس میکنند.
کلیرانس کل پلاسما پس از یک دوز واحد حدود ۱۷ لیتر در ساعت و پس از تجویز مکرر حدود ۹ لیتر در ساعت است. نیمه عمر حذف پلاسما پس از تجویز مکرر یک بار در روز حدود ۱.۳ ساعت است. اسموپرازول بین دوزها به طور کامل از پلاسما حذف میشود و هیچ تمایلی به تجمع در طول تجویز یک بار در روز ندارد.
متابولیتهای اصلی اسموپرازول هیچ تاثیری بر ترشح اسید معده ندارند. تقریباً 80٪ از دوز خوراکی اسموپرازول به صورت متابولیتها در ادرار و بقیه در مدفوع دفع میشود. کمتر از 1٪ از داروی اصلی در ادرار یافت میشود.
خطی بودن/غیرخطی بودن
فارماکوکینتیک اسموپرازول در دوزهای تا 40 میلیگرم دو بار در روز مورد مطالعه قرار گرفته است. سطح زیر منحنی غلظت پلاسما-زمان با تجویز مکرر اسموپرازول افزایش مییابد. این افزایش وابسته به دوز است و منجر به افزایش بیش از نسبت دوز در AUC پس از تجویز مکرر میشود. این وابستگی به زمان و دوز به دلیل کاهش متابولیسم عبور اول کبدی و کلیرانس سیستمیک است که احتمالاً ناشی از مهار آنزیم CYP2C19 توسط اسموپرازول و/یا متابولیت سولفون آن است.
جمعیتهای خاص بیماران
متابولیزه کننده های ضعیف
تقریباً 2.9 ± 1.5٪ از جمعیت فاقد آنزیم CYP2C19 عملکردی هستند و متابولیزه کنندههای ضعیف نامیده میشوند. در این افراد، متابولیسم اسموپرازول احتمالاً عمدتاً توسط CYP3A4 کاتالیز میشود. پس از تجویز مکرر 40 میلیگرم اسموپرازول یک بار در روز، میانگین سطح زیر منحنی غلظت پلاسما-زمان در افراد متابولیزه کننده ضعیف تقریباً 100٪ بیشتر از افراد دارای آنزیم CYP2C19 عملکردی (متابولیزه کنندههای گسترده) بود. میانگین اوج غلظت پلاسما حدود 60٪ افزایش یافت. این یافتهها هیچ تاثیری بر دوز اسموپرازول ندارند.
جنسیت
پس از مصرف یک دوز واحد ۴۰ میلیگرم اسموپرازول، میانگین سطح زیر منحنی غلظت پلاسما-زمان در زنان تقریباً ۳۰٪ بیشتر از مردان است. پس از تجویز مکرر یک بار در روز، هیچ تفاوت جنسیتی مشاهده نشد. این یافتهها هیچ تاثیری بر دوزاژ اسموپرازول ندارند.
اختلال کبدی
متابولیسم اسموپرازول در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کبدی خفیف تا متوسط ممکن است مختل شود. سرعت متابولیسم در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد شدید کبدی کاهش مییابد و در نتیجه سطح زیر منحنی غلظت پلاسمایی-زمان اسموپرازول دو برابر میشود. بنابراین، در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد شدید، حداکثر دوز نباید از 20 میلیگرم تجاوز کند. اسموپرازول یا متابولیتهای اصلی آن با دوز یک بار در روز تمایلی به تجمع نشان نمیدهند.
اختلال کلیوی
هیچ مطالعهای در بیماران با کاهش عملکرد کلیه انجام نشده است. از آنجایی که کلیه مسئول دفع متابولیتهای اسموپرازول است اما مسئول حذف ترکیب اصلی نیست، انتظار نمیرود متابولیسم اسموپرازول در بیماران با اختلال عملکرد کلیه تغییر کند.
سالمندان
متابولیسم اسموپرازول در افراد مسن (71-80 سال) به طور قابل توجهی تغییر نمیکند.
جمعیت کودکان
نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ سال:
پس از تجویز مکرر اسموپرازول با دوزهای 20 و 40 میلیگرم، میزان کل مواجهه (AUC) و زمان رسیدن به حداکثر غلظت پلاسمایی دارو (t max ) در افراد 12 تا 18 ساله، برای هر دو دوز اسموپرازول مشابه بزرگسالان بود.
۵.۳ دادههای ایمنی پیشبالینی
دادههای غیربالینی بر اساس مطالعات مرسوم در زمینه فارماکولوژی ایمنی، سمیت دوزهای مکرر، سمیت ژنتیکی، پتانسیل سرطانزایی، سمیت برای تولید مثل و رشد، هیچ خطر خاصی را برای انسان نشان نمیدهند. واکنشهای جانبی که در مطالعات بالینی مشاهده نشدهاند، اما در حیوانات در سطوح مواجهه مشابه با سطوح مواجهه بالینی و با ارتباط احتمالی با استفاده بالینی مشاهده شدهاند، به شرح زیر است:
مطالعات سرطانزایی در موش صحرایی با مخلوط راسمیک، هیپرپلازی سلولهای ECL معده و کارسینوئیدها را نشان داده است. این اثرات معده در موش صحرایی نتیجه هیپرگاسترینمی پایدار و شدید ثانویه به کاهش تولید اسید معده است و پس از درمان طولانی مدت در موش صحرایی با مهارکنندههای ترشح اسید معده مشاهده میشود.
۶. مشخصات دارویی
۶.۱ فهرست مواد جانبی
گلیسرول مونو استئارات ۴۰-۵۵
هیپرولوز
هیپروملوز
اکسید آهن (قهوهای مایل به قرمز و زرد) (E 172)،
استئارات منیزیم،
کوپلیمر متاکریلیک اسید اتیل اکریلات (1:1) با پراکندگی 30 درصد،
میکروکریستالی سلولز،
پارافین مصنوعی،
ماکروگلها
پلی سوربات ۸۰
کراسپوویدون
سدیم استئاریل فومارات،
کرههای قندی (ساکارز و نشاسته ذرت)،
تالک،
دی اکسید تیتانیوم (E 171)،
تری اتیل سیترات.
۶.۲ ناسازگاریها
قابل اجرا نیست.
۶.۳ ماندگاری
۳ سال.
۶.۴ اقدامات احتیاطی ویژه برای انبارداری
در دمای بالاتر از 30 درجه سانتیگراد نگهداری نشود.
برای محافظت در برابر رطوبت، درب ظرف (بطری) را محکم ببندید. برای محافظت در برابر رطوبت، در بستهبندی اصلی (بلیستر) نگهداری شود.
۶.۵ ماهیت و محتویات ظرف
- بطری پلیاتیلن با درب پیچی پلیپروپیلن ضد دستکاری مجهز به کپسول رطوبتگیر.
- بستهبندی بلیستر آلومینیومی.
بطریهای حاوی ۲، ۵، ۷، ۱۴، ۱۵، ۲۸، ۳۰، ۵۶، ۶۰، ۱۰۰، ۱۴۰ قرص (۵x۲۸ عدد).
بستههای تاولزده در کیف پول و/یا کارتن حاوی ۳، ۷، ۷x۱، ۱۴، ۱۵، ۲۵x۱، ۲۸، ۳۰، ۵۰x۱، ۵۶، ۶۰، ۹۰، ۹۸، ۱۰۰x۱، ۱۴۰ قرص.
ممکن است همه اندازههای بستهبندی به بازار عرضه نشوند
۶.۶ اقدامات احتیاطی ویژه برای دفع و سایر جابجاییها
هیچ الزام خاصی برای دفع وجود ندارد.
تجویز از طریق لوله معده
۱. قرص را در یک سرنگ مناسب قرار دهید و سرنگ را با تقریباً ۲۵ میلیلیتر آب و تقریباً ۵ میلیلیتر هوا پر کنید. برای برخی از لولهها، برای جلوگیری از گرفتگی لوله توسط قرصها، لازم است که قرص را در ۵۰ میلیلیتر آب حل کنید.
2. بلافاصله سرنگ را به مدت تقریباً 2 دقیقه تکان دهید تا قرص پخش شود.
۳. سرنگ را با نوک رو به بالا نگه دارید و بررسی کنید که نوک آن مسدود نشده باشد.
۴. سرنگ را در حالی که موقعیت فوق را حفظ میکنید، به لوله وصل کنید.
۵. سرنگ را تکان دهید و نوک آن را به سمت پایین قرار دهید. بلافاصله ۵ تا ۱۰ میلیلیتر از دارو را داخل لوله تزریق کنید. پس از تزریق، سرنگ را وارونه کرده و تکان دهید (برای جلوگیری از گرفتگی نوک، سرنگ باید به سمت بالا نگه داشته شود).
۶. سرنگ را با نوک رو به پایین بچرخانید و بلافاصله ۵ تا ۱۰ میلیلیتر دیگر به داخل لوله تزریق کنید. این روش را تا زمانی که سرنگ خالی شود تکرار کنید.
۷. سرنگ را با ۲۵ میلیلیتر آب و ۵ میلیلیتر هوا پر کنید و در صورت لزوم مرحله ۵ را تکرار کنید تا رسوبات باقی مانده در سرنگ شسته شود. برای برخی لولهها، ۵۰ میلیلیتر آب مورد نیاز است.
۷. دارنده مجوز بازاریابی
شرکت آسترازنکا بریتانیا لیمیتد،
خیابان فرانسیس کریک، پلاک ۱
کمبریج،
سیبی۲ ۰ای،
انگلستان.
۸. شماره(های) مجوز بازا
نظرات کاربران نظر خود را در مورد محصول مطرح نمایید